Nawiązuj relacje i współprace z różnymi podmiotami formalnymi i nieformalnymi. Praktyka ta pomoże Ci dzielić się kosztami produkcyjnymi z innymi instytucjami, tworzyć porozumienia dla dobra lokalnej przyrody, wymieniać się wiedzą i wzmacniać w procesie wprowadzania zmian w duchu proekologicznych praktyk. Sieci i partnerstwa mogą mieć zasięg lokalny – ukierunkowany na konkretne miejsce i silnie w nim osadzony – albo ponadlokalny, nastawiony na rozwój i promowanie zrównoważonych działań i rzecznictwa. Pamiętaj, że tworzenie i rozwijanie partnerstw jest działaniem wymagającym cierpliwości, wytrwałości i przede wszystkim patrzenia na cele szerzej niż tylko na interes jednej instytucji czy organizacji.
KROK 1
Najpierw poznaj potrzeby własnej organizacji oraz doceń swoje zasoby – przede wszystkim ludzkie (i związane z tym kompetencje), ale też materialne czy prawne. Przeanalizuj, co się znajduje w lokalnym otoczeniu. Porozmawiaj z innymi osobami i instytucjami o wspólnych potrzebach i problemach. Być może okaże się, że w tym momencie niemożliwe jest nawiązanie współpracy instytucjonalnej, natomiast możliwa jest współpraca konkretnych osób. Być może w twojej instytucji jest większa swoboda działania i możesz podejmować wiele decyzji, a w innych organizacjach, wygląda to inaczej. Poznaj ludzi i popytaj. Zacznij od drobnej inicjatywy i rozwijaj ją wspólnie w miarę możliwości.
Rozpoznaj własne zasoby i poznaj lokalne otoczenie
Pierwszym krokiem w jest rozpoznanie własnych zasobów oraz zdefiniowanie potencjału lokalnego na poziomie społecznym, kulturowym, przyrodniczym, architektonicznym, instytucjonalnym, przedsiębiorczym. Zwyczajowo myślimy o osobach sąsiedzkich, bo mogą tworzyć naszą publiczność. Ale partnerstw warto szukać też w organizacjach pozarządowych działających na wspólnym terenie, grupach nieformalnych i aktywistycznych, innych lokalnych instytucjach (jak przedszkola, biblioteki, ogrody jordanowskie), podmiotach zarządzających terenami zielonymi, spółdzielniach mieszkaniowych, a także w lokalnym biznesie. Rozpocznij od stworzenia mapy okolicy, a następnie szukaj punktów wspólnych. Cele sąsiadujących ze sobą organizacji mogą być zbieżne – np. gdy łączy je dbałość o teren. Przystępując do mapowania sąsiadów i sąsiadek oraz wspólnych celów, pamiętaj o stworzeniu mapy własnych zasobów. Przyjrzyj się swojej instytucji pod względem użyteczności dla lokalnych ekosystemów. W przeprowadzeniu procesu diagnozy mogą pomóc lokalne osoby animatorskie. Narzędzie mapowania zasobów własnych i otoczenia jest bardzo popularnym narzędziem w działaniach społecznych. Taką pracę możesz wykonać w ramach warsztatów dla osób z różnych działów. Nie musicie spędzać nad tym bardzo dużo czasu – wystarczy jeżeli zdefiniujecie swoje największe potencjały i potrzeby. Musicie wiedzieć nie tylko, co chcecie ofiarować, ale czego sami szukacie. Do takiej pracy wykorzystajcie formę wizualną. Możecie od razu pomyśleć o tym, że wasza mapa będzie jednocześnie zaproszeniem, które ma zachęcić potencjalne osoby i instytucje partnerskie do współpracy.
Sąsiedztwa
Stworzenie mapy swoich sąsiadów – instytucjonalnych, komercyjnych (sklepy, restauracje, usługi), mieszkańców i mieszkanek ludzkich i pozaludzkich (fauna i flora) – pozwoli dojrzeć przestrzeń o wielu wymiarach. To przestrzeń zamieszkania i codziennych wędrówek pomiędzy pracą a domem oraz spacerów rekreacyjnych, przestrzeń pracy, przestrzeń do zarządzania, a także przestrzeń życia – siedlisko dla niełatwej do zdiagnozowania liczby organizmów pozaludzkich. Spróbujcie wejść w relacje współodpowiedzialności za konkretny teren i relacje, które kształtują przestrzeń. To ważne wartości w myśleniu proekologicznym.
> W 2024 roku wystartowało w Społeczne Archiwum Warszawskiej Przyrody, które ma na celu zbieranie opowieści, zdjęć i innych materiałów, które pokażą jak bogaty jest lokalny ekosystem. Archiwum jest częścią większego programu „Miastozdziczenie” zainicjowanego przez Fundację Puszka – inicjatywy promującą wiedzę społeczną i ekspercką na temat bioróżnorodności stolicy. Warto czerpać z tego podejścia, ponieważ przyroda jest ważnym punktem odniesienia, codziennością i inspiracją. Nie musi być spektakularna i egzotyczna. To gest na rzecz doceniania tego, co jest, a nie szukania wyjątkowych okazów.
> W Żoliborskim Domu Kultury powstał pomysł na edukację ekologiczno-artystyczną, która zaangażowała inne organizacje takie jak: Stowarzyszenie Akademia Łucznica i Stowarzyszenie Przyjaciół SOS. PięknoPole odnosi się do zachwytu nad krajobrazem, rozwijaniu wrażliwości w kontakcie z przyrodą i docenianie lokalności.
Być może w Twoim otoczeniu – bądź Twojej branży – istnieje już sieć, do której możesz dołączyć. Jeśli nie, możesz ją zainicjować (jak nawiązywać i rozwijać relacje dobrego sąsiedztwa zobacz także w DOBRE SĄSIEDZTWO) Wiele instytucji i organizacji nieformalnie ze sobą współpracuje na rzecz promowania lokalnej tożsamości.
> Poczytaj o projekcie „Przepis na Muranów” – tworzony m.in przez Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, który wzmacniał lokalną tożsamość.
> Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski zainicjowało „Zielony Jazdów”, działające w latach 2015–2016, którego jednym z celów była promocja zielonych terenów Jazdowa
> Komuna Warszawa, która zlokalizowana jest w dawnym budynku szkoły postanowiła wykorzystać swój teren zielony. W ramach ukłonu dla osób sąsiedzkich proponuje „Ogród Wytchnieniowy”, który ma być odpowiedzią na potrzebę zielonych, relaksujących przestrzeni w centrum miasta.
> Ciekawą inicjatywę na rzecz klimatu – „Biblioteki dla klimatu” – prowadzi Fundacja Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego (FRSI), która z bibliotek stara się zrobić lokalne centra refleksji i działań na rzecz klimatu. Nadal w wielu miejscach biblioteki są jedynym dostępnym dla wszystkich miejscem, które działa bezpłatnie, można w nim spędzić czas i skorzystać z oferty kulturalnej. Dzięki organizowaniu warsztatów, spotkań z osobami eksperckimi, lokalne społeczności mogą rozwijać swoją odporność na skutki kryzysów klimatycznych, wspierać się nawzajem i mobilizować do działania.
> Innym sposobem wzmacniania sąsiedzkich powiązań są festiwale, które odbywają się w kontekście danego miejsca i wyzwań środowiskowych. BWA Opole zrealizowało w 2023 roku festiwal Wyspy Bolko – ważnego miejsca w lokalnej topografii ze względu na swoją unikalną przyrodę, ale także powódź. Opole znajduje się w stanie permanentnego zagrożenia powodziowego, a dzięki projektom artystycznym temat ma szansę trafić do różnych publiczności i dzięki temu rozwijać świadomość oraz inspirować do zmian na rzecz środowiska.
Wsparcie w regionie
Warto szukać partnerstw i koalicji w ramach wspólnego powiatu, województwa czy regionu. Gdy instytucje i organizacje podlegają jednemu organizatorowi, łatwiej wspólnie walczyć o nowe zielone standardy.
> Przykładem takiego działania są Zielone Instytucje Trójmiasta i Pomorza, które w 2023 roku stworzyły sieć, do której zapisało się 21 instytucji. Każda z nich jest na innym etapie rozwijania zielonej transformacji. Przeprowadzono ankietę wśród instytucji członkowskich, z której dowiedziano się, że:
– w 5 z 17 instytucji, które odpowiedziały na ankietę działają osoby w strukturach (osoby koordynatorskie, pełnomocnicze);
– w 3 z 17 instytucji działają dedykowane zespoły;
– w 6 z 17 instytucji działają grupy nieformalne;
– w 4 z 17 instytucji zielona aktywność oparta jest na pojedynczych osobach;
– w 10 z 17 instytucji, biorących udział w badaniu, wprowadza się elementy zielonej transformacji, w tym 7 instytucji czerpie inspiracje od innych.
Na czym polega zielona transformacja w tych instytucjach? Może być to: ograniczanie lub zmiana charakteru zakupów, inwestycji w infrastrukturę, ograniczanie elektronicznego śladu węglowego, wprowadzanie checklisty jako załącznika do umów, wprowadzanie dokumentów środowiskowych, powoływanie zielonych zespołów, mierzenie śladu węglowego oraz realizacja projektów o charakterze ekologicznym.
Grupy robocze
Twórz grupy robocze wewnątrz instytucji (zobacz także: ZIELONY ZESPÓŁ) oraz na zewnątrz. Zorientuj się, czy taka sieć już istnieje w Twoim mieście, a jeśli nie, to zainicjuj jej powstanie. Przyjrzyj się projektom o tematyce ekologicznej – zarówno tym większym, np. wystawom tematycznym, jak i mniejszym, np. warsztatom z budowy domków dla dzikich zapylaczy czy powstawania łąki kwietnej. Skontaktuj się z osobami, które realizowały te akcje w okolicy. Może znajdziecie wspólne cele i potrzeby, podzielicie się doświadczeniem i wiedzą? Takie sieci wsparcia instytucje organizują np. w temacie rozwoju publiczności (w Warszawie działa grupa Adeste+). Inicjatywy i ruchy miejskie też tworzą sieci wymiany doświadczeń. Dobrym miejscem na poznanie się, rozmowę o wyzwaniach i założenie grupy roboczej może być wydarzenie sieciujące.
> Strona poświęcona Adeste+
> Przykładem rozwinięcia sieci dla miejskich inicjatyw było Forum Mieszkanek i Mieszkańców Miasto Wspólna Sprawa, zorganizowane przez NGO Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę”1. Grupa robocza to miejsce wymiany doświadczeń i wsparcia, ale też pogłębiania wiedzy. Na spotkania można zapraszać ekspertów i ekspertki, przyrodniczki i przyrodników, aktywistki i przedstawicieli ruchów ekologicznych i klimatycznych. Taka grupa robocza może stać się bazą do rozwoju w szerszą koalicję.
KROK 2
Partnerstwa i koalicje możesz zawierać wokół działań w obszarze kultury, ale też szerzej – z osobami sąsiedzkimi, pozainstytucjonalnymi, mieszkankami i mieszkańcami, ruchami nieformalnymi. Wzajemnie możecie wiele się od siebie nauczyć, także w różnorodnym podejściu do rozwiązywania problemów. Możecie też wspólnie zarządzać terenem lub projektem społeczno-kulturowym. W końcu możecie także po prostu dzielić się zasobami materialnymi – wypożyczać sprzęt multimedialny czy ruchomą architekturę.
Współzarządzanie
Możesz zainicjować współzarządzanie np. terenem, z którego korzysta kilkoro interesariuszy. Bardzo motywującym przykładem wieloletniej pracy na rzecz konkretnego obszaru jest Otwarty Jazdów w Warszawie. Jest to inicjatywa, która rozpoczęła się od obrony osiedla drewnianych domków fińskich, a przez lata przekształciła się w wielopodmiotowe konsorcjum, które nie poprzestaje w staraniach nad rozwojem i wdrażaniem modelu współzarządzania terenem. Inicjatywa wyszła od mieszkańców i mieszkanek osiedla, którzy wsparcie znaleźli wśród aktywistów i aktywistek, grup nieformalnych, organizacji pozarządowych. Dzięki skorzystaniu z narzędzi partycypacyjnych udostępnianych przez Urząd Miasta – jak inicjatywa lokalna czy budżet obywatelski – udało się im nie tylko obronić osiedle, lecz także nie rezygnować z demokratycznej formuły pracy. Obecnie osiedle ma wielu równoprawnych gospodarzy: rodziny mieszkające w domkach, organizacje pozarządowe wynajmujące domki do prowadzenia swojej działalności, grupy nieformalne, filia domu kultury, formalny zarządca terenu, a także organy miejskie. Na stronie Otwartego Jazdowa znajdziesz szereg tekstów, rekomendacji i historię tego miejsca. Współzarządzanie może być dobrym narzędziem do stworzenia grupy lokalnych gospodarzy np. placów miejskich czy skwerów, w których otoczeniu znajdują się instytucje kultury.
> W 2025 roku Otwarty Jazdów ogłosił swoją niepodległość. Pomysł na „Wolny Jazdów” jest związany ze świętowaniem 80-rocznicy powstania osiedla domków fińskich oraz kampanią, która ma zwrócić uwagę urzędu miasta na problemy związane z komunikacją na tej linii. Osoby aktywistyczne i organizacje społeczne obawiają się, że przyszłość Jazdowa może zostać skomercjalizowana.
> Od co najmniej 10 lat toczy się także sprawa Osiedla Przyjaźń wybudowanego w latach 50. na warszawskich Bielanach. Drewniane domy, wiejska sielanka, ale także nieuregulowane kwestie prawne i własnościowe. Z jednej strony do osiedla trafia niewystarczająca ilość środków, żeby zadbać o zabudowę, z drugiej zaś jest tam także silna społeczność, która zawiązała się w Inicjatywę Osiedle Przyjaźń
> Dobrym przykładem koalicji na rzecz przyjaznej przestrzeni miejskiej, uwzględniającej także potrzeby poza-ludzkich istot, jest projekt Place Warszawy, gdzie znajdziesz odpowiednie rekomendacje, a także teksty przybliżające w jaki sposób można myśleć o zmieniającej się roli placów.
> W 1998 roku w Krakowie grupa osób twórczych zaczęła pracować w zaniedbanym budynku na krakowskim Podgórzu. Minęło kilka dekad w trakcie, których z pracowni i magazynów, miejsca bez specjalnej tożsamości powstała prawdziwa społeczność. Skład Solny to miejsce, w którym działa 26 osób twórczych, 5 organizacji pozarządowych, 9 zespołów muzycznych, 2 galerie sztuki, klub muzyczny, studio nagrań, pracownia lutnicza oraz stocznia (2025). Grupy, organizacje i osoby indywidualne wypracowują wspólnie model działania, a wiele z nich zaangażowanych jest w działania na rzecz środowiska (np. Siostry Rzeki).
Rada Programowa
Jest to narzędzie, które pomaga nadać stałą formułę i pewny status współpracy merytorycznej, włączającej możliwie jak najwięcej podmiotów funkcjonujących na danym terenie. Decyzje merytoryczne wieloczłonowej formacji podejmuje wówczas rada, a nie jedna instytucja. Daje to szerszy wgląd w potrzeby lokalnej społeczności, więcej perspektyw i celów krzyżujących się na tym obszarze. Jednocześnie członkowie i członkinie rady stają się ambasador(k)ami tematów podejmowanych w ramach programu instytucji. Zakres działania rady może dotyczyć terenu, który jest współużytkowany przez wiele podmiotów, ale może też być inicjatywą jednej instytucji, która w prace koncepcyjne nad swoich programem chce włączyć osoby reprezentujące różne grupy ze swojego otoczenia oraz swoją publiczność.
> Dobrym przykładem jest Rada Programowa Parku Rzeźby na Bródnie, w której skład wchodzą osoby z instytucji sztuki (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie), lokalnego organu władzy (Wydziału Kultury i Promocji Dzielnicy Targówek oraz radnych), okolicznych lokalnych instytucji (Ogród Jordanowski, Czytelnia Naukowa), przewodnicząca Dzielnicowej Komisji ds. Społecznych (pokazująca punkt widzenia lokalnych organizacji pozarządowych) oraz inicjator Parku – artysta Paweł Althamer. Wieloczłonowa Rada jest faktycznym gospodarzem Parku Rzeźby i podejmuje decyzje o realizowanych działaniach artystycznych. W składzie idealnej rady programowej obecni byliby też: lokalne działaczki i lokalni działacze oraz osoby reprezentujące pozaludzki świat przyrody.
Dzielenie się zasobami
Nawiązywanie współpracy z innymi instytucjami, organizacjami i grupami może mieć fizyczny i zarazem finansowy wymiar – a efektem tego będzie mniejszy ślad węglowy realizowanych przedsięwzięć. Chodzi oczywiście o praktyki dzielenia się, wymiany, zmniejszania nakładów produkcyjnych przy pojedynczych projektach (zobacz także: PRODUKCJA: MATERIAŁY, PRODUKCJA WYDARZEŃ).
Możesz dzielić się przestrzenią i udostępniać ją innym podmiotom. Możesz dzielić się wyposażeniem – np. stołami, krzesłami, sprzętem multimedialnym, infrastrukturą wystawienniczą i elementami scenografii, tymczasową architekturą. W tym celu warto stworzyć wewnętrzny katalog sprzętów, jak zrobiła np. Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie. Krokiem naprzód będzie stworzenie centralnego katalogu czy magazynu obiektów, który umożliwiałby dzielenie się obiektami lub elementami scenografii między instytucjami i organizacjami na szczeblu miejskim.
> Ideę bazy sprzętu i materiałów podjęła w Warszawie Spółdzielnia Kultury, która głównie służy do wymiany między domami kultury, bibliotekami, organizacjami pozarządowymi, grupami nieformalnymi czy grupami osób zamieszkujących Warszawę. Aby dalej się rozwijała, warto, by dołączyły do tej platformy większe instytucje. Brytyjska wersja spółdzielni wygląda tak.
Możesz się dzielić także gośćmi i gościniami, zwłaszcza zagranicznymi. Dotyczy to m.in. kosztów ich sprowadzenia do danego miasta, wykorzystania ich indywidualnego wysiłku włożonego w przemieszczenie się, jak i zmniejszenia śladu węglowego. Wymaga to świadomie prowadzonej polityki programowej kilku instytucji – nastawionych na współdziałanie, a nie konkurowanie. Możesz się dzielić także usługami cyfrowymi, takimi jak np. platforma do spotkań online.
KROK 3
Nawiązuj współpracę z instytucjami i podmiotami działającymi w obszarze kultury, ale nie tylko. Spróbuj współdziałać z ruchami ekologicznymi i tworzyć wspólne koalicje na rzecz klimatu. Wielopodmiotowa inicjatywa będzie też bardziej skuteczna w naciskach na zmianę regulacji prawnych. Wspólnym celem powinien być obowiązek respektowania wskaźników środowiskowych na różnych polach działań społecznych.
Partnerstwa z ruchami ekologicznymi
Zaproś grupy aktywistyczne albo ruchy klimatyczne do wspólnej pracy koncepcyjnej. To ważne i włączające narzędzie, bo z jednej strony wzbogaca program o odpowiednie treści i zapewnia rzetelną prezentację tematu, a z drugiej – oddaje głos innym, mniej słyszalnym grupom czy ruchom. W ten sposób świadomie wykorzystujecie kapitał symboliczny, którym dysponuje każda instytucja kultury. Jest to też bardzo wymierne wsparcie dla tematu czy problemu, w ramach którego dana grupa lub ruch się zorganizowały.
> W obszarze sztuki przykład wielopodmiotowej współpracy stanowi wystawa „Magiczne zaangażowanie”, zrealizowana w Miejskiej Galerii Arsenał w Poznaniu. Oddawała głos m.in. ruchom ekologicznym Obóz dla Puszczy i Inicjatywa Dzikie Karpaty na równi z osobami kuratorskimi, artystycznymi i aktywistycznymi (2020).
> Flow to mobilna rezydencja na Wiśle prowadzona od dekady przez artystki – Agnieszkę Brzeżańską i Ewę Ciepielewską. Co roku drewniany galar przemierza wodne kilometry, a podróżują nim osoby ześrodowiska artystycznego, które spędzają w ten sposób czas i rozwijają swoją wrażliwość środowiskową. Więcej na temat tego projektu opowiada Ewa Ciepielewska w rozmowie z Aleksandrą Jach (2021).
> Siostry Rzeki współpracują z koalicją Ratujmy Rzeki.
> Dom Przyrody i Kultury w Teremiskach buduje społeczność wokół kwestii przyrody. Więcej na ten temat: Jędrzej Dudkiewicz, „W sercu Puszczy. Jak Dom Przyrody i Kultury w Teremiskach buduje społeczność i chroni przyrodę”, (2024).
> Projekt wokół Pól Irygacyjnych we Wrocławiu zainicjował współpracę świata kultury z organizacjami ekologicznymi, instytucjami publicznymi, nauką: Muzeum Przyrodnicze, Departament Zrównoważonego Rozwoju Urzędu Miasta Wrocławia, Miejskie Przedsiębiorstwo Wodno-Kanalizacyjne Wrocław, Archiwum Państwowe we Wrocławiu, Fundacja EkoRozwoju, EkoUnia. Więcej na temat projektu tutaj: Arek Gruszczyński, Pola (2021).
> Wolskie Centrum Kultury zrealizowało festiwal „Ekologie kultury” wspólnie z kolektywem Kultura dla klimatu (2025).
> Przykładem inicjatywy międzyinstytucjonalnej jest „C-Change: Kultura i sztuka w walce ze zmianami klimatu” realizowany we Wrocławiu, który ma na celu zawiązanie współpracy między miastem a ośrodkami kultury w celu podejmowania działań na rzecz ochrony środowiska, a jego głównym celem jest nawiązanie relacji między placówkami w danym mieście.
> Koalicje osób działających kreatywnie mogą przyjąć formę kolektywu wspierającego aktywizm na polach kultury, społeczeństwa i polityki. Biuro Usług Postartystycznych angażuje się w antyfaszyzm, ale też klimat, i inne sprawy, współpracując z instytucjami, ale nie będąc od nich zależnym. Hasłem BUP jest: wyobraźnia naszą bronią, co udowadniali wielokrotnie uczestnicząc w protestach, marszach, zjazdach, spotkaniach, gdzie istotne było połączenie różnych wymiarów społecznego funkcjonowania z twórczym myśleniem.
> Jednym z projektów Biura Usług Postartycznych jest zaangażowanie w Opolno-Zdrój, dawną wieś uzdrowiskową, którą pochłonęła kopalnia węgla brunatnego Turów. Po przedłużeniu koncesji wydobywczej, zebrała się grupa osób twórczych i lokalnych, które zdecydowały się naświetlić problem konkretnych kosztów środowiskowych, społecznych i ekonomicznych wynikających z tego niepohamowanego ekstraktywizmu.
Koalicje dla klimatu
Możesz też budować sojusze z innymi instytucjami i organizacjami z pola kultury. Nie od razu musisz zakładać międzymiastową sieć z najważniejszymi instytucjami z tego obszaru. O wiele lepiej jest zaczynać od węższej, ale głębszej współpracy lokalnej. Wtedy łatwiej znaleźć czas i przestrzeń na wypracowanie wspólnych celów i wartości, określenie kierunków działania. Jednym z najbardziej inspirujących koalicji sieci kultury na rzecz klimatu jest sieć MAST z Manchesteru.
Instytucje i organizacje kultury z Brna także założyły koalicje dla klimatu i wzywają władze miasta do ogłoszenia Klimatycznego Stanu Wyjątkowego. Instytucje kultury i sztuki z czeskiej Pragi również tworzą sieć i ogłaszają Klimatyczny Stan Wyjątkowy. W swoim manifeście piszą wprost, że kultura i sztuka ponoszą współodpowiedzialność za ekologiczny i klimatyczny stan świata. Wskazują na konieczność wprowadzenia gruntownej zmiany prowadzenia instytucji.
Oprócz składania deklaracji i pracy w swoich instytucjach na rzecz zmian możesz dołączyć do grup roboczych o szerokim zasięgu. Takim przykładem jest zawiązana grupa „Wikipedia dla klimatu”, którą wspiera portal Nauka o Klimacie. Jak wiemy, Wikipedia to podstawowe źródło wiedzy niemalże dla wszystkich. Dlatego zasięg edukacyjny dobrze opracowanych haseł dotyczących kryzysu ekologicznego i klimatycznego będzie naprawdę duży.
Jako instytucje możemy też popierać ruchy klimatyczne. Nowo powstałe Wirtualne Muzeum Antropocenu, organizując pierwszą wystawę, zdecydowało, że wystawa oraz wydarzenia towarzyszące będą benefitem dla Inicjatywy Dzikie Karpaty. Oznacza to, że wszystkie pozyskane środki w ramach dobrowolnej zrzutki będą przeznaczone na potrzeby tej inicjatywy, która chroni drzewa Puszczy Karpackiej przed wycinką.
Wywieranie wpływu na regulacje
Działając w partnerstwie, sieci czy innej wspólnocie na rzecz minimalizowania skutków kryzysu klimatycznego, warto stawiać przed sobą coraz bardziej ambitne cele. Swoją postawą i działaniami domagaj się zmian regulacji w urzędach miejskich i gminnych oraz aktywnie uczestnicz w kreowaniu lokalnych polityk ekologicznych, a w końcu też – wpływaj na trendy i zmiany prawa w skali kraju. Ten etap wymaga dużej siły woli i zaangażowania, dlatego działaj wspólnie z innymi osobami i podmiotami, nie zrażaj się porażkami.
